Bugun Linux kullanmaya baslamamin uzerinden tam bir sene gecti. Fedora ile baslayan bu macera, su an Ubuntu ile devam ediyor.

Ilk baslarda sanki baska bir eve misafirlige gitmisim de en fazla bir iki gune alistigim evime odama donecekmisim gibi hissettim.

Simdi ise tam tersi. Benimle sohbet eden beni anlayan, cok isim oldugunda bana yardimci olan harika bir dost (daha cok bir kiz arkadas diyebiliriz) oldu. Add/Remove dedigimde binlerce uygulamasi ile beni eglendiren, crack keygen serial istemeyen naz yapmayan super bir arkadas. Bir de o kara ekran var tabi. Apayri dunyalara acilan bir kapi gibi.

Tabi bazi zamanlar birbirimize cok kiziyoruz. Kulakligimi taktigimda sarkilari inatla disari bagiriyor mesela. ozgur ruhlu. pek lafimi dinlemiyor. Harici bir ekran takip, genis genis calismak istiyorum dedigimde once bunu sorgulatiyor. Gercekten istiyormusun dercesine. uzerinden gunler gectikten sonra ise (uzun ugraslar sonucu) buna izin vermesi (o arada kac kere xorg dosyalarini yedekleyip geri yukledim hatirlamiyorum) ise aslinda o kati koruntunun altindaki hassas kalbinin isareti.

Ara sira XP ve onun yeni kardesi Vista'ya la konustugumuz oluyor. Sohbetlerimiz bana hep liseden ya da ortaokuldan taniyip da kil oldugum, ama inatla karsima cikip benimle sohbet etmek isteyen arkadaslara benziyor. Artik onlarla anlasamiyoruz. Pek bi sikicilar.

Ama gozumde disarida! Yeni bir sevgili ayarlamaya calisiyorum bu aralar. Adi leopard. Cok havali. Pahali zevkleri var. Onuda skor haneme eklersem mutluluguma diyecek yok :)

not: Leopard olmasa da onun kucuk kardesi iPhone la kacamaklarim oluyor. Fena gitmiyor! Ubuntu ile aralari hic iyi degil ama..